How difficult must be to predict the future. If only I could do such a thing but I am not a god. Nowadays I feel more like a stranger even between my family members. In Greece we say that  it is impossible to choose your relatives whereas your friends. That said you must accept them even if you do not like them or worse stand them. I am deeply sorry if my English is not good enough to describe what I am feeling right now, but I am very disappointed. Disappointment however can lead to sadness and sadness can lead to anger. Yes, I am angry because I couldn’t see it coming. I was naive and stupid to think that people can prove you wrong. Sometimes even your own blood can let you down.




To my mind, love is unconditional and without limits. It is not necessary to say the right words to be approved or to do the right things to be accepted. You just are approved, you just are accepted and you are, because you are loved by your own people. In my case, I found out that this is not the way a very close person to me is. I know I am not the only one but sometimes it is important to express our feelings in order to stop carrying all these things that make us feel sad. So I am deeply sorry if I bother you with my thoughts, it is just easier for me to deal with my personal demons when I share them with others. Thanks for your understanding.


Oι αόρατοι «τοίχοι» στη ζωή μας


Όλοι μας, είτε το έχουμε κάνει συνειδητά είτε όχι, έχουμε τουλάχιστον μια φορά  «χτίσει» έναν αόρατο τοίχο γύρω μας. Ένα τοίχο όχι αληθινό, που μπορεί να είναι αόρατος, είναι όμως τόσο αδιαπέρατος όσο θα ήταν ένας πραγματικός.  Ο τοίχος αυτός έχει το σκοπό να μας «προστατέψει». Αυτό που μας ωθεί να τον δημιουργήσουμε είναι ο φόβος και οι ανασφάλειες μας. Είτε έχουμε ήδη πληγωθεί και αμυνόμαστε, είτε φοβόμαστε μην πληγωθούμε. Ναι μεν, αυτός ο τοίχος για οποιονδήποτε λόγο έχει δημιουργηθεί μπορεί να μας προστατέψει… Όμως στο τέλος καταλήγει να μας στερήσει σημαντικά πράγματα… όπως το να είμαστε ανοιχτοί στις προκλήσεις, να ζούμε αυθόρμητα και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας.  Έχοντας λοιπόν και εγώ κατά καιρούς στο παρελθόν ανυψώσει τέτοιους «τοίχους» για διάφορους λόγους (πράγμα που πολλές φορές κάνω χωρίς να το συνειδητοποιώ ακόμα και τώρα απέναντι σε καταστάσεις που με φοβίζουν), συνειδητοποίησα  ότι ναι μεν πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί, όμως με το να προστατεύουμε τόσο πολύ τον εαυτό μας, χάνουμε ευκαιρίες να είμαστε ευτυχισμένοι.  Σκεφτείτε λοιπόν και συνειδητοποιήστε τους «τοίχους» που είχατε ή έχετε ανυψώσει και εσείς σε καταστάσεις που φοβάστε… Αφού αναλογιστείτε τους λόγους που το έχετε κάνει, πάρτε φόρα και γκρεμίστε τους… Κάντε τους θρύψαλα και κομμάτια.  Αφεθείτε στο να αισθανθείτε, στο να κάνετε αυτό που φοβάστε, στο να αντιμετωπίσετε δύσκολες καταστάσεις που σας τρομάζουν και ας πληγωθείτε… Γιατί, δεν ορίζουν μόνο οι χαρούμενες στιγμές αυτό που είμαστε. Μέσω του φόβου ή του πόνου, ωριμάζουμε και γινόμαστε μια καλύτερη και δυνατότερη εκδοχή του εαυτού μας. Μη φοβάστε να πληγωθείτε ή να πονέσετε… Να ρισκάρετε…Ναι μπορεί να πέσετε και μάλιστα χωρίς  «αλεξίπτωτο», όμως  θα ξανασηκωθείτε…