4 +1 στυλ ανδρών

Γράφω που γράφω τόσο καιρό και πρήζω κόσμο με τις αμπελοφιλοσοφίες μου, σκέφτηκα μήπως το επόμενο μου βήμα να είναι κάτι πιο ανάλαφρο… Σε φάση, ρε κορίτσια εσείς τον άντρα πώς τον θέλετε; Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι πιο κάτω γραμμές, με ιδρώτα, φαντασία και ολίγη βαριεστιμάρα. Σεβόμενη απόλυτα εσάς όμως, σας παρουσιάζω τα 5 στυλ ανδρών που θα κρίνετε εσείς αν αξίζει ή όχι να δοκιμάσετε. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:

Στυλ 1: Το λαϊκό παιδί

Ο άνδρας είναι άνδρας και δεν σηκώνει μύγα στο… για μισό λεπτό λαϊκός δεν έγραψα;;; Πήγα να παρασυρθώ αλλά δεν νομίζω ότι απέχω και πολύ εν τέλει. Το λαϊκό παιδί είναι άτομο της πιάτσας, ακούει Κιάμο, μιλάει για αμάξια, καπνίζει, πίνει καφέ, βλέπει μπάλα. Κοινώς ο μέσος Νεοέλληνας ένα πράμα, συχνάζει στα trendy στέκια και πίνει το ποτό του όρθιος στο χέρι στα μπαρ, φυσικά δεν χορεύει ποτέ, χορεύουν οι άντρες μωρέ;;;

Θα έλεγα πως έχει και μία αδυναμία στη μανούλα του, αλλά τώρα αυτό είναι μεγάλη κουβέντα και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, έχω την αίσθηση ότι η πλειοψηφία των αντρών είναι μαμάκιδες. Όπως και να’ χει για τον λαϊκό άντρα η μαμά και η εκκλησία είναι μέσα. Συγγνώμη αν πετώ το θέμα «εκκλησία», τόσο άκυρα αλλά ναι είναι και θρήσκο το λαϊκό παιδί. Γενικώς το λαϊκό παιδί δεν είναι σνομπ, θα σου ανοιχθεί εύκολα, άνδρας για σπίτι, άσε που θα ξέρει και από ηλεκτρικά!!! Αν δεν σας γεμίζει το μάτι το λαϊκό παιδί σκεφτείτε μόνο ότι έχουμε κρίση και οι μάστορες κοστίζουν.

Στυλ 2: Ο ΔΑΠ-ίτης

Χωρίς να θέλω χρωματίσω, το στυλ ΔΑΠ-ίτης μπορεί να είναι και φιλελεύθερο. Αυτό που θέλω να εκφράσω στην πραγματικότητα, είναι το στυλ φλώρος ή αλλιώς το στυλ Β.Π. Ο άνδρας αυτός αν δεν έχει χρήματα έχει στυλ και αν έχει χρήματα έχει τουπέ. Γενικώς ο άνδρας ΔΑΠ-ίτης καλεί λίγο από Vogue πριν βγει από το σπίτι. Τώρα που το σκέφτομαι για κάτι τέτοιους τύπους πρέπει να είσαι μονίμως στην πένα. Τσαντούλα χειρός, ισιωμένο μαλλί, make-up και φυσικά να είσαι κορίτσι κλίκας.

Αχ τα ΔΑΠ-ιτάκια, δεν έχει σημασία που φαίνονται λιγότερο αρρενωποί από το μέσο αρσενικό, τα ΔΑΠ-ιτάκια έχουν στυλ. Και επειδή πλέον είναι της μόδας και η γυμναστική τα ΔΑΠ-ιτάκια οφείλουν να είναι γυμνασμένα, το ξέρουν και αυτά. Τελευταίο μυστικό σχετικά με αυτή την κατηγορία είναι φυσικά τα gadget. Σας προκαλώ να μου βρείτε έναν, ΕΝΑΝ, που να μην έχει smartphone. Enough said.

Στυλ 3: Ο εναλλακτικός

Τώρα μάλιστα, ο τύπος αυτός θα ασχολείται σίγουρα με τη μουσική. Τι;;; Δεν έχετε ιδέα από μουσική;; Απαράδεκτες. Τι;;; δεν ντύνεστε σαν χίπισσες των Εξαρχείων;; είστε να μην πω…

Χμμ ο εναλλακτικός μάλλον είναι ιδιαίτερος άντρας. Μπορεί να είναι και παχουλός μπορεί να είναι και λιγνός. Δεν έχει τόσο σημασία ούτε η διατροφή, ούτε η γυμναστική για αυτόν. Ο εναλλακτικός μυρίζει μπάφο από χιλιόμετρο και κάνει κάμπινγκ τα καλοκαίρια. Κατά πάσα πιθανότητα είναι αριστερός και φοράει χύμα T-Shirts που όμως τα φοράτε και εσείς γιατί είναι used και ότι πρέπει για τον ύπνο.

Στυλ 4: Το κακό παιδί

Θα έγραφα και για το καλό, αλλά μεταξύ μας όλες δεν τα βαριόμαστε αυτά;;; Έτσι λοιπόν θα αρκεστώ στο παλιό, κλασικά εικονογραφημένο κακό παιδί.

Το κακό παιδί έχει την εξής ιδιότητα, εντάσσεται σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες. Ουσιαστικά το κακό παιδί μπορεί να είναι λαϊκό, φλώρος και εναλλακτικός. Πολύ απλά είναι αυτός που θα ερωτευτείς και που θα σου σκίσει την καρδιά σου στα δύο. Αυτός που θα σε κάνει να γελάσεις όσο δεν πάει και να μισήσεις μετέπειτα όλο το αρσενικό είδος μία και καλή.

Είναι σέξι, γνωρίζει από γυναίκες –αφού πηδάει ό,τι κινείται- και έχει κακό σκοπό. Να σε παρασύρει στο έλεος της ακολασίας. Μην στεναχωριέστε κορίτσια όλες θα δοκιμάσουμε κακό παιδί. Αναπόφευκτο κακό και παραδόξως νόστιμο. Όμως οι άνθρωποι αλλάζουν οπότε δεν ξέρετε ποτέ, η ελπίδα… ξέρετε τι κάνει… μη γίνω τελείως γραφική.

Στυλ 5: «Γιάνης»

Και τώρα που όλες οι γυναίκες ακούν «Γιάνης» -με ένα «ν» προσοχή στις απομιμήσεις- και λιώνουν ακούγοντας για ομόλογα και χρέη, μπορούμε να μιλήσουμε επιτέλους για το τέλος του φλώρου. Μα καλά ρε κορίτσια, σοβαρά ποια θα γυρίσει να κοιτάξει τον μπέμπη με τη ζακέτα και το μαλλί κοκόρι; Όταν κυκλοφορεί ο «Γιάνης»; Ευτυχώς που γινόμαστε μάρτυρες στην ανάδυση του νέου στυλ άνδρα ά λα Βαρουφάκης. Στιβαρός, μορφωμένος, άνετος όσο δεν πάει, με καράφλα που θυμίζει λίγο  Jason Statham (θα ορκιζόμουν!!!) και να τολμήσω να πω καθηγητής;;; Τι άλλο θέλετε δηλαδή;;;

Αχ αχ αχ αναστενάζουν οι κορασίδες βλέποντας τον «Γιάνη» στην tv, ποιος να το φανταζόταν ότι τα οικονομικά είναι τόσο ενδιαφέροντα;; «Μαθητριούλες» σε όλη την Ελλάδα λιώνουν μπροστά στην οθόνη, αφήνοντας έκτακτο για έκτακτο να μην πάει χαμένο. Ο «Γιάνης» στην Γαλλία, ο «Γιάνης» στην Αγγλία, ο «Γιάνης» και η ιστορία με το δερμάτινο και πάει λέγοντας. Σε λίγο θα βγει και σειρά ο «Γιάνης» ανά την Υφήλιο, ο «Γιάνης» κατακτά τώρα και την Ασία κλπ, σύντομα και στο τόπο σας. Αμήν.

f6d140f8-4eb1-4b0a-92eb-a184d7176967-1020x612

 M.K.

Advertisements

Και άλλη σάρκα και μετά τίποτα

Άλλο αγάπη και άλλο σεξ. Οι άντρες λένε πως τα ξεχωρίζουν ενώ οι γυναίκες λίγο πιο δύσκολα. Δεν μπορώ με βεβαιότητα να απαντήσω τι είναι αυτό που ζητάμε ως όντα περισσότερο, αλλά σίγουρα η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Τι και αν προερχόμαστε από διαφορετικούς πλανήτες, στα ερωτικά μας τα κάνουμε και οι δύο σκατά στα μούτρα μας.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ στις παρέες μου και γενικότερα στους γύρω μου το φαινόμενο των εκπτώσεων τόσο στα συναισθήματα όσο και στο σεξ. Από τη μία έχουμε περιπτώσεις των «σχεσάκιδων» – οι οποίοι κατά τη γνώμη μου είναι το σιγανό ποταμάκι όπου όπου ποταμάκι βάλε κέρατο- και από την άλλη έχουμε τους «να περνάμε καλά και χωρίς δεσμεύσεις». Τελικά με όλα αυτά κάνουμε καθόλου καλό σεξ ή το έχουμε χάσει τελείως; Δεν λέω υπάρχουν και αυτοί που περνάνε καλά και είναι ερωτευμένοι. Ευτυχώς ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Απορώ όμως πως γίνεται στην εποχή μας που πλέον –υποτίθεται- τα πέπλα της υποκρισίας και των ταμπού πέφτουν ένα ένα, οι περισσότεροι είτε να μην απολαμβάνουν τις χαρές της ηδονής είτε να αρκούνται σε sexbuddies. Μήπως και λέω μήπως ήρθε το τέλος των σχέσεων όπως τις ξέραμε;

Και γιατί τότε ακούω κόσμο να λέει ατάκες του style «βαρέθηκα να είμαι μόνος;» αλλά και «θέλω να βρω κάποιον». Αφού θέλουμε να αγαπηθούμε γιατί δεν αγαπιόμαστε ρε παιδιά; Θα μου πείτε μάλλον πιο συχνές είναι άλλες ατάκες όπως «θέλω κάτι χαλαρό», «δεν θέλω δεσμεύσεις» κλπ. Όλα αυτά  όμως θα μπορούσε να είναι άκρως γενικά και χωρίς νόημα… έλα μου όμως που κατά βάση όλοι αποζητούμε τρυφερότητα και αγάπη. Ναι ναι ακόμα και οι σκληροτράχηλοι και χοντρόπετσοι μαλάκες που μπλέκουμε κατά καιρούς. Ναι καλέ αυτοί που σου λένε πράγματα που ακούγονται κάτι μεταξύ «θα ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί» και πάει λέγοντας. Αυτοί που δυσκολεύονται να μείνουν πιστοί ακόμα και στο σκύλο τους.

Βέβαια μην με παρεξηγείτε το να μένεις πιστός σε μία σχέση, θέλει κόπο που καμία φορά δεν αξίζει κιόλας. Γιατί η απιστία ρέει μέσα στο ανθρώπινο dna εξού και ο λόγος που μας φαίνονται πιο κοντές οι πόρτες καμία φορά. Διότι το κέρατο πολλοί εμίσησαν την απιστία ουδείς. Η αλήθεια είναι πως η φύση δεν μας γέννησε πιστούς …ο λόγος; Μα φυσικά αυτή η ριμάδα διαιώνιση του είδους… τι άλλο; Σου λέει ο πολλαπλασιασμός της κοινωνίας και κατά συνέπεια των μελών της είναι το Α και το Ω. Χμ πολύυυ ενδιαφέρον και τότε γιατί γκρινιάζουμε και απαιτούμε αποκλειστικότητες; Σου λέει πάλι κοινωνικοί είναι οι λόγοι …για να μην χάνει το παιδί τη μάνα και βασικά να καπαρώνουν οι πατριάρχες αυτού του κόσμου τις γυναίκες τους. Μάλιστα, άρα να υποθέσουμε ότι όλα έγιναν για σκοπιμότητες … για ένα status-quo; Και ο έρωτας;

Η συνέχεια του άρθρου στο http://www.monologies.com/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1/

Το κάθε εγώ ως έχει

Τέλειο, συμμετρικό, καθαρό όλο αυτό που αναζητώ μα δεν το βρίσκω.

Ανησυχώ πολύ μήπως μάταια το ψάχνω και χάσω κάτι από εμένα.

 

Είναι ωραίο, σαγηνευτικό και με θαμπώνει αυτό το όνειρο που είδα χθες.

Ταξίδεψα εκεί στο ενδιάμεσο και ήθελα πολύ να πιστέψω πως είναι αλήθεια.

 

Το θυμάμαι ακόμα και νιώθω ένα κύμα να με διαπερνά.

Ήταν σαν ένα συναίσθημα αυτογνωσίας να με γέμισε, «αυτό θέλω» σκέφτηκα.

 

Η γνώση με έκανε να νιώθω ολοκληρωμένη, η αυτοπεποίθηση που μου έδινε με πλημμύρισε.

Έτσι θέλω να νιώθω πλήρης, βέβαιη.

 

Ξύπνησα όμως και το όνειρο πια δεν ήταν αλήθεια, ήμουν πάλι απλώς εγώ.

Και δεν μου άρεσε και με έτρωγε και δεν ήθελα πια το πράγμα να είναι πράγμα και η αλήθεια να είναι αλήθεια.

 

Ήθελα να είμαι αυτή που ένιωσα ότι μπορώ να γίνω κάπου ανάμεσα στο όνειρο και στο μεταξύ.

Πόνεσα βαθιά μέσα μου και ας ένιωσα πως αυτό είναι γελοίο και κουτό.

 

Πώς γίνεται να θαύμασα αυτό το κορίτσι;

Γιατί θαυμάζω ένα είδωλο; Αντί για εμένα;

 

Και τότε ξαφνικά ένα χαμόγελο σχημάτισε η πληγωμένη μου καρδιά.

«Αν ήσουν αυτό το είδωλο που τόσο λαίμαργα έτρωγες με τα μάτια σου, δεν θα ένιωθες τους παλμούς σου….

Θα ήσουν κρύα, ομοιόμορφη, τέλεια όπως ακριβώς ονειρεύτηκες… αλλά άψυχη, κούφια απλά ένα τέλειο αποτύπωμα, μα τίποτα παραπάνω»

 

Η γνώση όμως που ένιωθα σαν προέκταση του εαυτού μου, δεν μπορεί να ήταν και αυτή κάλπικη.

Σίγουρα δεν ήταν κάλπικη, απάντησα μόνη μου γιατί η συνειδητοποίηση της δικής μου αλήθειας ήταν πια ξεκάθαρη σε μένα.

 

Η ελπίδα μου είναι ότι θα γίνω όσα θέλω, θα είμαι αυτό που θέλω, γιατί το επιδιώκω, γιατί μπορώ, γιατί ακόμα και αν δεν είμαι εγώ τέλεια, μπορώ να τείνω  στα όρια των ονείρων μου, στο άπειρο μέχρι εκεί που αντέχω να πάω.

 

Είναι ο κόπος μου για την επίτευξη του αδυνάτου που θα με σπρώχνει να σπάσω το φράγμα μεταξύ εφικτού και ανέφικτου.

Είναι αυτό το ανεξήγητο πάθος για την τελειότητα που θα με κάνει να δω το ατελές τέλειο και το τέλειο ατελές, γιατί η αλήθεια είναι μία, γιατί εγώ είμαι μία, γιατί είμαι γνήσια και μοναδική, όπως όλοι άλλωστε.

 

Το τέλειο πήρε μορφή, δεν ήταν πια αυτό το άψυχο που νόμιζα για όμορφο, ήταν όλο αυτό που είμαι και οι δυνατότητες αυτού που θα μπορούσα να γίνω αν το θελήσω.

Εγώ και το κάθε εγώ ως έχει.

Τέλειο.

Μ.Κ.

Αυτό που είσαι, μη το φοβάσαι

Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος, είσαι όμως κλειδωμένος, φυλακισμένος σε ένα σώμα που αποπνέει ελευθερία. Τι απάτη!

Είσαι πνεύμα ανήσυχο, είσαι όμως σιωπηλός, τα λόγια σου δεν βγαίνουν όπως τα θες. Τι κρίμα!

Είσαι χαμογελαστός άνθρωπος, είσαι όμως μες την θλίψη, ανήμπορος και αδύναμος να χειριστείς τις δικές σου πίκρες. Τι κάνεις;

Γίνε αυτό που είσαι προορισμένος να γίνεις. Τόσα ταλέντα, τόσο μυαλό, τόση εξυπνάδα, γοητεία και ομορφιά σε σένα δόθηκαν μα τα πετάς όλα. Τα πετάς όλα γιατί κρατάς μέσα σου όλα αυτά που σε πληγώνουν και το κάνεις αυτό γιατί φοβάσαι να εκτεθείς σ’ όλα αυτά που σε στοιχειώνουν. Μα τα στοιχειά δεν φεύγουν αν δεν τα διώξεις, αν δεν πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου, αν δεν ενεργήσεις. Έτσι παθητικός όπως προσπαθείς τόσο πολύ να είσαι, με το πάγωμα του πόνου και της θλίψης σου, προσθέτεις κιλά στο ήδη βεβαρημένο σου φορτίο. Δεν θέλει η ζωή να είσαι υπεράνθρωπος. Θέλει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις όλα αυτά που με τόσο κόπο και μεθοδικότητα αποφεύγεις.

Συστηματικά, συνέχεια ένας καπνός θολώνει τον πόνο σου, η φωτιά όμως σε καίει. Και η φωτιά με τα χρόνια που περνούν γίνεται σαράκι και σε τρώει. Οι στιγμές φεύγουν γρήγορα, τόσο γρήγορα όπως και όταν ήρθαν, φεύγουν προτού καταλάβεις ότι ήρθαν. Και συ χάνεις τις στιγμές σου. Ο χρόνος δεν θα σταματήσει να κυλάει, δεν θα σε περιμένει να φτάσεις. Θα σε φτάσει εκείνος και μπορεί τελικά όταν φτάσεις εκεί που σε πήγε, να θυμηθείς σαν να ξύπνησες μόλις από όνειρο, ότι δεν ήθελες να φτάσεις εκεί. Θα είναι αργά. Τα ταλέντα σου, οι δυνατότητες σου, οι ικανότητες σου δεν θα έχουν πια την ίδια λάμψη. Ξεθωριασμένα θα είναι με τον τόσο καπνό που άφησες να τα σκεπάσει γιατί δεν προσπάθησες να σηκωθείς στα πόδια σου. Γιατί δεν προσπαθείς;

Είσαι μωρό παιδί στο πόνο, είσαι άντρας στα χρόνια. Εκτίμησε τον εαυτό σου, ανέβα ψηλά εκεί που βαθιά μέσα σου το ξέρεις και ΣΥ ότι μπορείς να φτάσεις. Διώξε τους δαίμονες που σε έχουν πάρει στο κατόπι και μην τρέχεις άλλο. Αν ξέρουν κάτι καλά οι δαίμονες είναι να ακολουθούν αυτούς που τρέχουν να ξεφύγουν. Δεν βαρέθηκες να τρέχεις;

Ελεύθερος θα είσαι μόνο όταν καταφέρεις να έχεις φτερά και ρίζες. Ελεύθερος θα είσαι μόνο όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπήρχε λόγος να φύγεις από όλους και από όλα για να νιώθεις ελεύθερος. Είσαι ελεύθερος.

M.K.

Η δική μας Ιθάκη «Carpe diem quam minimum credula postero»


Πώς  το έλεγαν οι ρωμαίοι; CARPE DIEM, ναι έτσι το λέγανε, άδραξε τη μέρα δηλαδή κατά το ελληνικότερο. Να όμως κάτι περίεργο που συμβαίνει με τους περισσότερους από εμάς, ενώ το ξέρουμε ότι αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας, για να μην αφήνουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο της ύπαρξης μας να πάει χαμένο, για ένα περίεργο λόγο δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Τι και αν έχουμε δει όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή μας (μην μου πείτε εσείς όχι; Ντροπή!!!) το «κύκλο των χαμένων ποιητών» με τον κύριο καθηγητή Robin Williams που ενέπνευσε μία πλειάδα μαθητών του στη ταινία να κάνουν ακριβώς αυτό που λέει το ρητό, τελικά πολλοί λίγοι από μας το υιοθετούν ως στάση ζωής.

dd9d7f083e410716daa4eb7e3e0ca891

Λένε πως όλα είναι δυνατά, απλά το αδύνατο μας παίρνει περισσότερο καιρό για να το καταφέρουμε. Αν ισχύει και αυτό τότε τι καθόμαστε; Πριν κάποια χρόνια πόσοι και πόσες δεν διάβασαν φανατικά «Το Μυστικό» που υποσχόταν τη λύση σε όλα μας τα προβλήματα. Αλλά και ακόμα πιο παλιά με τον «Αλχημιστή», μάθαμε πάλι όλοι πως το σύμπαν συνωμοτεί για να πετύχουμε αυτό που επιθυμούμε, αν το θέλουμε πραγματικά πολύ. Αφού λοιπόν τα ξέρουμε όλα αυτά, αφού το μόνο που χρειάζεται είναι ισχυρή θέληση και πίστη στο ότι θα τα καταφέρουμε γιατί πολλοί λίγοι από μας τα καταφέρνουν τελικά;

78486f111ffec7157220f6e86b80bc5c

Φοβόμαστε την αποτυχία; Φοβόμαστε την κούραση- συνεπακόλουθο της προσπάθειας; Φοβόμαστε ότι άντε και τα καταφέρνουμε, είναι όμως τελικά αυτό που θέλαμε; Παρατηρώ καμιά φορά γνωστούς μου, φίλους φίλων ή και παντελώς αγνώστους που βάζουν συνέχεια στόχους, τον ένα μετά τον άλλο και τους πετυχαίνουν, αλλά δεν είναι όλοι τους ευχαριστημένοι ακόμα και αν στα μάτια μου ή και του οποιουδήποτε αντικειμενικού παρατηρητή έχουν καταφέρει κάτι σπουδαίο, αυτοί απλά δεν απολαμβάνουν την επιτυχία τους. Μήπως είναι η διαδρομή τελικά που ακόμα και με εμπόδια και με θυσίες δίνει νόημα στους στόχους μας, αλλά όχι ο στόχος καθαυτός;

dc98d521eb4223d36de90b53af1f9644

Τόσα ερωτηματικά μαζεμένα. Δεν βρίσκω νόημα πια στους στόχους και ας λειτουργούσα πάντα κάπως έτσι: Σχολείο; Check, Γαλλικά; Check, Αγγλικά; Check, Πανεπιστήμιο; Check, όμως νιώθω ότι έκανα check μόνο σε όσα η κοινωνία, η οικογένεια, ο περίγυρος μου επέβαλλαν να κάνω, τι γίνεται με τα άλλα κουτάκια της ζωής μου; Δεν είναι όλα πιο χαοτικά απ’ έξω από το σύνηθες; Από το αναμενόμενο; Το προβλεπόμενο; Μήπως τέτοιοι στόχοι έχουν κάνει εμένα, εσάς, τον καθένα μας να ξεχάσουμε να στοχεύσουμε στις δικές μας επιθυμίες; Στα δικά μας θέλω; Με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να πετύχουμε τους πραγματικούς στόχους μας, απλούστατα γιατί δεν έχουμε μάθει καν ότι τους έχουμε; Γιατί δεν έχουμε αφεθεί ελεύθεροι να τους ανακαλύψουμε.

a12d4c95ed1c2263caf4db7b4dce15d8

Η αναζήτηση των δικών μας «θέλω», είναι ένα ταξίδι μοναχικό χωρίς συνοδοιπόρους. Η Ιθάκη για τον καθένα είναι διαφορετική και είναι μακρύ το ταξίδι, όμως εύχομαι αν όχι όλοι μας, τουλάχιστον αυτοί που είναι πιο τολμηροί να μπορέσουν να αράξουν εκεί που ήθελαν να πάνε και όχι εκεί που απλά τους ξέβρασε η ζωή στον αυτόματο πιλότο. Αδράξτε τη μέρα λοιπόν και μη χάνετε άλλο καιρό με στόχους που δεν θέσατε και που δεν επιθυμήσατε. Αδράξτε τη μέρα γιατί σας αξίζει να φτάσετε στην Ιθάκη σας.

Μ.Κ.

Κόκκινη κλωστή δεμένη

«Νοσταλγία»

               Μπρατσάκια, σωσίβιο, βατραχοπέδιλα. Ήρθε πάλι το καλοκαίρι, τέρμα το σχολείο, ώρα για μακροβούτια και κάστρα στην άμμο. Παιδιά στις παιδικές χαρές, γιαγιάδες με φρούτα στο πιρούνι κυνηγώντας τα εγγόνια τους να φάνε μια μπουκιά. Μακρινό  90 πάλι τρύπωσες μέσα μου. Θερινό σινεμά, ζεστό ποπ κορν και χτυπημένα γόνατα.

a3f36f99efd83775321225a43ed51d04

«Πόνος»

               Είναι μεσημέρι και ο κόσμος πολύς, ένα κοριτσάκι μικρό του δημοτικού κοιτάει το πλήθος που έχει μαζευτεί στο σπίτι του μα δεν καταλαβαίνει. Η μάνα του χίλιες λέξεις, σαν αντικρίζει την εικόνα της μπροστά του. Μάτια κενά, χωμένα θαρρείς μέσα στο πρόσωπο της. Καμία έκφραση και όμως το κοριτσάκι το νιώθει, ο πόνος είναι που έχει παραλύσει τη μάνα της. Τρόμος, πανικός, τα δάκρυα δεν αργούν να έρθουν μόλις η μικρή συνειδητοποιεί τι σημαίνουν όλες αυτές οι εικόνες που περνούν μπροστά της. Απώλεια, δεν τα κατάφερε ο πατέρας. Χίλια ερωτηματικά και γιατί μαζεύονται σε κάθε ζεστό δάκρυ που πέφτει στο παιδικό της πρόσωπο. Μα δεν νιώθει πια παιδί, κάτι άλλαξε μέσα της και ξάφνου το συνειδητοποιεί, η ζωή της άλλαξε για πάντα.

1b85ea100f489ed61b43256bda696632

«Έρωτας»

               Ήταν μια φορά και ένα καιρό δυο εραστές και συζητάγανε, αγκαλιασμένοι μες την γύμνια τους, για μουσική, σχέσεις, φιλοσοφία και το νόημα της ύπαρξης.

Ο άντρας ήταν χαλαρός καπνίζοντας το τσιγάρο του ενώ η γυναίκα τον κοίταζε θαρρείς με λατρεία και από το μυαλό της περνάγανε χίλιες σκέψεις. Η μουσική ήταν το πάθος αυτουνού και αυτηνής το πάθος της ήτανε αυτός.

2c6c294aac9bd0263b95fb3832a88348

Έτσι μοιρολατρικά λοιπόν καθώς τον κοίταζε η γυναίκα άρχισε να της μιλάει ο άντρας για τραγούδια που αυτή δεν ήξερε, μα θα ήθελε τόσο πολύ να ξέρει για να τον εντυπωσιάσει. Δεν είχε σημασία όμως γιατί ο άντρας δεν νοιαζόταν που δεν ήξερε σχεδόν κανένα τραγούδι από αυτά που του άρεσαν, ίσα ίσα το έβρισκε γλυκό, το γέλιο της άγνοιάς της. Τον είχε μαγνητίσει με την παιδικότητα της, δεν τον ένοιαζε που δεν ήξερε, θα της τα μάθαινε αυτός όλα σκέφτηκε, καλύτερα έτσι.

Ερχόμενοι πιο κοντά να σχηματίσουν ένα φιλί με τα χείλια τους, τα βλέμματα τους διασταυρώθηκαν και εκείνη τη στιγμή κατάλαβαν και ας μην το είπαν ο ένας στον άλλο, πως έρωτας τους βρήκε. Πήγαζε από την καρδιά τους και σ’ όλο τους το κορμί, ένας ηλεκτρισμός και έτσι απλά παραδόθηκαν στο συναίσθημα τους, στην ερωτική πράξη, στο πάθος.

«Απολογισμός»

              Καθισμένοι πλάι πλάι στο άλσος της πόλης τους, ένα ζευγάρι γερόντων κάθεται μα δεν μιλάει. Κοιτάνε κάπου απέναντι τους χωρίς να δίνουν σημασία στους περαστικούς που τρέχουν. Η σκέψη τους δεν είναι εκεί, ταξιδεύουν σε μέρη παλιά, της πρώτης τους νιότης και ξεφυσούν καθώς θυμούνται. Οι αναμνήσεις είναι πολλές, ξεπηδούν άναρχα, χωρίς χρονική σειρά. Άλλοτε είναι απλά συναισθήματα που ένιωσαν όταν ήταν νέοι και άλλοτε σκόρπιες εικόνες χωρίς νόημα.

12d294e549719e3c2491cc7597c10e39

Ο έρωτας όμως είναι αυτός που τους καθηλώνει και δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα στεγνά πια δάκρυα τους. Ο έρωτας ο μεγάλος που έζησαν μα δεν τον χόρτασαν και τώρα είναι πια αργά. Αυτοί  τώρα γεροντάκια και ας ζήσανε πολλά, ακόμα ποθούν, μα είναι ο χρόνος σκληρός, τους προσπέρασε έτσι όπως και οι περαστικοί στο άλσος που δεν τους έδιναν σημασία. Η ζωή τους όλη μπροστά στα μάτια στους, απλά καθισμένοι σε ένα παγκάκι.

Μ.Κ.

Εραστές της ομορφιάς


Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να μην έχει χαζέψει ένα όμορφο πρόσωπο ή να μην έχει θαμπωθεί έστω και στιγμιαία στη θέα ενός όμορφου ανθρώπου; Σιωπή, ναι και εγώ αυτό νομίζω, δεν υπάρχει. Σε όλους μας, μας αρέσει και συχνά πιστεύουμε, ή τουλάχιστον θα το ορκιζόμασταν ότι ερωτευόμαστε κάποιον, λόγο της εξωτερικής του εμφάνισης. Μα είναι αλήθεια αυτό;

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, μου έρχονται ασυναίσθητα στο μυαλό συζητήσεις επί συζητήσεων με φίλες και φίλους, όταν καθόμαστε και αναλύουμε αυτούς που μας ενδιαφέρουν, αυτούς που μας την πέφτουν και γενικά όλες αυτές τις περιπτώσεις που μας κάνουν να πηγαίνουμε για κανένα ποτάκι πιο συχνά απ’ ότι θα έπρεπε.  Ένα από τα πιο κλασικά πράγματα που λέμε κάτι τέτοιες ώρες είναι κάτι ατάκες του τύπου «ένας θεός (ή έστω ένα ωραίο παιδί) ήρθε και μου μίλησε» ή «ωραίο σώμα, καλό παιδί, αλλά από φάτσα δεν λέει και πολλά» και ακόμη «τραγικός ο τύπος, είπαμε που πας ρε φίλε…». Τι είναι αυτό πού μας σταματάει από το  να σκεφτούμε κάποιον ή κάποια ως πιθανό σύντροφο. Μήπως είναι η φάτσα τελικά; Είμαστε άραγε τόσο επιφανειακοί όλοι μας;

Μια σύντομη απάντηση θα μπορούσε να είναι απλά ναι. Δυστυχώς ή ευτυχώς το πρώτο πράγμα που παρατηρούμε σε κάποιον/α είναι η εξωτερική εμφάνιση. Ο εγκέφαλος μας θαρρώ είναι προγραμματισμένος έτσι, οπτικό ερέθισμα λέγεται και είναι η πρώτη ένδειξη που λαμβάνουμε για να προχωρήσουμε παρακάτω. Δεν έχει σημασία αν ο άλλος είναι ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο, αν δεν μας κάνει κλικ με την πρώτη, είμαστε διατεθειμένοι πολύ εύκολα να τον απορρίψουμε. Χ πως το λένε;

05b3b9a9ae78549963689b19e099a554

Όμως μήπως έτσι αφήνουμε πολλές καλές ευκαιρίες να πάνε χαμένες; Ανεκμετάλλευτες; Μήπως και λέω μήπως εξαιτίας της επιφανειακής μας στάσης απέναντι στα εξωτερικά χαρακτηριστικά κάποιου, δεν καταφέρνουμε να δούμε τον άλλο μέσα στα μάτια, να κοιτάξουμε πραγματικά και όχι στον αυτόματο πιλότο όπως γίνεται συνήθως; Πολλές φορές εμείς τα κορίτσια έχουμε κατηγορηθεί για τις «υποτιθέμενες» λίστες που φτιάχνουμε για να περιγράψουμε τον ιδανικό άντρα για μας. Συνήθως σε αυτές τις λίστες περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά όπως όμορφος, ωραίο σώμα, έξυπνος, με χιούμορ κλπ. Αν προσέξατε καλά αυτά τα τέσσερα είναι και ο χρυσός κανόνας για τις περισσότερες από εμάς, αλλά πολύ φοβάμαι ότι καμιά φορά η φαντασία μας για τον πρίγκιπα πάνω στο λευκό άλογο, μπορεί να μας κάνει να ξεφύγουμε ακόμα περισσότερο και να μας κάνει τελικά να προσθέτουμε και άλλα χαρακτηριστικά στην ήδη απαιτητική μας λίστα. Και τελικά όλο αυτό το υπέροχο πακέτο που ψάχνουμε είναι τόσο αδύνατο να βρεθεί όσο είναι και η ανακάλυψη του Κρυπτονίτη!

Δεν είναι κακό να θέλουμε το καλύτερο για μας, δεν είναι κακό να έχουμε απαιτήσεις από τους άλλους. Όμως είναι κακό να ζούμε σε μια γυάλινη σφαίρα και να μην σκεφτόμαστε ρεαλιστικά. Η ζωή δεν έχει ένα μάτσο πρίγκιπες να μας περιμένουν στη γωνία καβάλα στο άλογο. Όσο ωραία και να είναι τα παραμύθια η ζωή είναι πιο ωραία γιατί ακριβώς σε αντίθεση με τα παραμύθια δεν είναι τέλεια έχει ψεγάδια, δεν είναι πάντα όμορφη, μπορεί και να είναι άσχημη.

Όμως  όπως ακριβώς η ζωή είναι ατελής έτσι και οι άνθρωποι είμαστε όλοι ανεξαιρέτως πλασμένοι με ατέλειες. Μια ρυτίδα, λίγη κοιλίτσα, πεταχτά αυτάκια, στραβά δοντάκια, κυτταρίτιδα, κάτι από αυτά θα έχετε και σεις και εγώ και όλοι μας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε να μας κοιτάξει κάποιος όμως. Όλοι μας είμαστε όμορφα πλάσματα με τον τρόπο μας, δεν υπάρχει άτομο που να μην έχει κάτι ωραίο πάνω του. Και αυτό λέγεται γοητεία που είναι φυσικά κάτι ξεχωριστό για τον καθένα από εμάς και δεν ταιριάζει με τα χνώτα όλων, για αυτό και δεν γίνεται στην τελική να ελκόμαστε από όλους και από όλες. Η χημεία των προσωπικοτήτων είναι αυτό το χαρακτηριστικό που μας κάνει να θέλουμε τον άλλον για αυτό που είναι. Η ομορφιά δεν κρατάει για πάντα, η μαγεία της χάνεται σταδιακά όσο αποκαλύπτεται το πραγματικό ποιόν του άλλου και αν δεν αξίζει ο άλλος δεν πάει να είναι και ο Brad Pitt ο ίδιος, τίποτα δεν τον σώνει πια.

a2e902b42ffb117c1bb1b17eda92921b

Ο έρωτας μπορεί να νομίζουμε ότι ξεκινάει με ένα ωραίο πρόσωπο αλλά πάντα ανθεί με τον άνθρωπο που μας κάνει να γελάμε το πρωί χωρίς λόγο, τον άνθρωπο που δεν μπορούμε να βγάλουμε από το μυαλό μας όλη μέρα, τον άνθρωπο με τον οποίο θέλουμε να είμαστε όλες τις ώρες μαζί. Εκεί και μόνο εκεί έρχεται η άνοιξη. Μην περιμένετε να είστε πρωταγωνιστές σε ρομαντική ταινία του Χόλυγουντ, προτιμήστε σε κάτι πιο indie και εναλλακτικό και δεν θα χάσετε, εκεί έξω υπάρχει κάτι που να ταιριάζει στο προσωπικό σας γούστο. Ίσως είναι εκείνο το τυπάκι που απορρίψατε χθες. Αλλά τελικά, ακόμα και αν δεν είναι, αν είστε αρνητικοί εξαρχής ίσως να μην  το μάθετε και ποτέ.

Μ.Κ.