Και άλλη σάρκα και μετά τίποτα

Άλλο αγάπη και άλλο σεξ. Οι άντρες λένε πως τα ξεχωρίζουν ενώ οι γυναίκες λίγο πιο δύσκολα. Δεν μπορώ με βεβαιότητα να απαντήσω τι είναι αυτό που ζητάμε ως όντα περισσότερο, αλλά σίγουρα η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Τι και αν προερχόμαστε από διαφορετικούς πλανήτες, στα ερωτικά μας τα κάνουμε και οι δύο σκατά στα μούτρα μας.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ στις παρέες μου και γενικότερα στους γύρω μου το φαινόμενο των εκπτώσεων τόσο στα συναισθήματα όσο και στο σεξ. Από τη μία έχουμε περιπτώσεις των «σχεσάκιδων» – οι οποίοι κατά τη γνώμη μου είναι το σιγανό ποταμάκι όπου όπου ποταμάκι βάλε κέρατο- και από την άλλη έχουμε τους «να περνάμε καλά και χωρίς δεσμεύσεις». Τελικά με όλα αυτά κάνουμε καθόλου καλό σεξ ή το έχουμε χάσει τελείως; Δεν λέω υπάρχουν και αυτοί που περνάνε καλά και είναι ερωτευμένοι. Ευτυχώς ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Απορώ όμως πως γίνεται στην εποχή μας που πλέον –υποτίθεται- τα πέπλα της υποκρισίας και των ταμπού πέφτουν ένα ένα, οι περισσότεροι είτε να μην απολαμβάνουν τις χαρές της ηδονής είτε να αρκούνται σε sexbuddies. Μήπως και λέω μήπως ήρθε το τέλος των σχέσεων όπως τις ξέραμε;

Και γιατί τότε ακούω κόσμο να λέει ατάκες του style «βαρέθηκα να είμαι μόνος;» αλλά και «θέλω να βρω κάποιον». Αφού θέλουμε να αγαπηθούμε γιατί δεν αγαπιόμαστε ρε παιδιά; Θα μου πείτε μάλλον πιο συχνές είναι άλλες ατάκες όπως «θέλω κάτι χαλαρό», «δεν θέλω δεσμεύσεις» κλπ. Όλα αυτά  όμως θα μπορούσε να είναι άκρως γενικά και χωρίς νόημα… έλα μου όμως που κατά βάση όλοι αποζητούμε τρυφερότητα και αγάπη. Ναι ναι ακόμα και οι σκληροτράχηλοι και χοντρόπετσοι μαλάκες που μπλέκουμε κατά καιρούς. Ναι καλέ αυτοί που σου λένε πράγματα που ακούγονται κάτι μεταξύ «θα ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι κορόιδο στο κλουβί» και πάει λέγοντας. Αυτοί που δυσκολεύονται να μείνουν πιστοί ακόμα και στο σκύλο τους.

Βέβαια μην με παρεξηγείτε το να μένεις πιστός σε μία σχέση, θέλει κόπο που καμία φορά δεν αξίζει κιόλας. Γιατί η απιστία ρέει μέσα στο ανθρώπινο dna εξού και ο λόγος που μας φαίνονται πιο κοντές οι πόρτες καμία φορά. Διότι το κέρατο πολλοί εμίσησαν την απιστία ουδείς. Η αλήθεια είναι πως η φύση δεν μας γέννησε πιστούς …ο λόγος; Μα φυσικά αυτή η ριμάδα διαιώνιση του είδους… τι άλλο; Σου λέει ο πολλαπλασιασμός της κοινωνίας και κατά συνέπεια των μελών της είναι το Α και το Ω. Χμ πολύυυ ενδιαφέρον και τότε γιατί γκρινιάζουμε και απαιτούμε αποκλειστικότητες; Σου λέει πάλι κοινωνικοί είναι οι λόγοι …για να μην χάνει το παιδί τη μάνα και βασικά να καπαρώνουν οι πατριάρχες αυτού του κόσμου τις γυναίκες τους. Μάλιστα, άρα να υποθέσουμε ότι όλα έγιναν για σκοπιμότητες … για ένα status-quo; Και ο έρωτας;

Η συνέχεια του άρθρου στο http://www.monologies.com/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%AF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1/

Κόκκινη κλωστή δεμένη

«Νοσταλγία»

               Μπρατσάκια, σωσίβιο, βατραχοπέδιλα. Ήρθε πάλι το καλοκαίρι, τέρμα το σχολείο, ώρα για μακροβούτια και κάστρα στην άμμο. Παιδιά στις παιδικές χαρές, γιαγιάδες με φρούτα στο πιρούνι κυνηγώντας τα εγγόνια τους να φάνε μια μπουκιά. Μακρινό  90 πάλι τρύπωσες μέσα μου. Θερινό σινεμά, ζεστό ποπ κορν και χτυπημένα γόνατα.

a3f36f99efd83775321225a43ed51d04

«Πόνος»

               Είναι μεσημέρι και ο κόσμος πολύς, ένα κοριτσάκι μικρό του δημοτικού κοιτάει το πλήθος που έχει μαζευτεί στο σπίτι του μα δεν καταλαβαίνει. Η μάνα του χίλιες λέξεις, σαν αντικρίζει την εικόνα της μπροστά του. Μάτια κενά, χωμένα θαρρείς μέσα στο πρόσωπο της. Καμία έκφραση και όμως το κοριτσάκι το νιώθει, ο πόνος είναι που έχει παραλύσει τη μάνα της. Τρόμος, πανικός, τα δάκρυα δεν αργούν να έρθουν μόλις η μικρή συνειδητοποιεί τι σημαίνουν όλες αυτές οι εικόνες που περνούν μπροστά της. Απώλεια, δεν τα κατάφερε ο πατέρας. Χίλια ερωτηματικά και γιατί μαζεύονται σε κάθε ζεστό δάκρυ που πέφτει στο παιδικό της πρόσωπο. Μα δεν νιώθει πια παιδί, κάτι άλλαξε μέσα της και ξάφνου το συνειδητοποιεί, η ζωή της άλλαξε για πάντα.

1b85ea100f489ed61b43256bda696632

«Έρωτας»

               Ήταν μια φορά και ένα καιρό δυο εραστές και συζητάγανε, αγκαλιασμένοι μες την γύμνια τους, για μουσική, σχέσεις, φιλοσοφία και το νόημα της ύπαρξης.

Ο άντρας ήταν χαλαρός καπνίζοντας το τσιγάρο του ενώ η γυναίκα τον κοίταζε θαρρείς με λατρεία και από το μυαλό της περνάγανε χίλιες σκέψεις. Η μουσική ήταν το πάθος αυτουνού και αυτηνής το πάθος της ήτανε αυτός.

2c6c294aac9bd0263b95fb3832a88348

Έτσι μοιρολατρικά λοιπόν καθώς τον κοίταζε η γυναίκα άρχισε να της μιλάει ο άντρας για τραγούδια που αυτή δεν ήξερε, μα θα ήθελε τόσο πολύ να ξέρει για να τον εντυπωσιάσει. Δεν είχε σημασία όμως γιατί ο άντρας δεν νοιαζόταν που δεν ήξερε σχεδόν κανένα τραγούδι από αυτά που του άρεσαν, ίσα ίσα το έβρισκε γλυκό, το γέλιο της άγνοιάς της. Τον είχε μαγνητίσει με την παιδικότητα της, δεν τον ένοιαζε που δεν ήξερε, θα της τα μάθαινε αυτός όλα σκέφτηκε, καλύτερα έτσι.

Ερχόμενοι πιο κοντά να σχηματίσουν ένα φιλί με τα χείλια τους, τα βλέμματα τους διασταυρώθηκαν και εκείνη τη στιγμή κατάλαβαν και ας μην το είπαν ο ένας στον άλλο, πως έρωτας τους βρήκε. Πήγαζε από την καρδιά τους και σ’ όλο τους το κορμί, ένας ηλεκτρισμός και έτσι απλά παραδόθηκαν στο συναίσθημα τους, στην ερωτική πράξη, στο πάθος.

«Απολογισμός»

              Καθισμένοι πλάι πλάι στο άλσος της πόλης τους, ένα ζευγάρι γερόντων κάθεται μα δεν μιλάει. Κοιτάνε κάπου απέναντι τους χωρίς να δίνουν σημασία στους περαστικούς που τρέχουν. Η σκέψη τους δεν είναι εκεί, ταξιδεύουν σε μέρη παλιά, της πρώτης τους νιότης και ξεφυσούν καθώς θυμούνται. Οι αναμνήσεις είναι πολλές, ξεπηδούν άναρχα, χωρίς χρονική σειρά. Άλλοτε είναι απλά συναισθήματα που ένιωσαν όταν ήταν νέοι και άλλοτε σκόρπιες εικόνες χωρίς νόημα.

12d294e549719e3c2491cc7597c10e39

Ο έρωτας όμως είναι αυτός που τους καθηλώνει και δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα στεγνά πια δάκρυα τους. Ο έρωτας ο μεγάλος που έζησαν μα δεν τον χόρτασαν και τώρα είναι πια αργά. Αυτοί  τώρα γεροντάκια και ας ζήσανε πολλά, ακόμα ποθούν, μα είναι ο χρόνος σκληρός, τους προσπέρασε έτσι όπως και οι περαστικοί στο άλσος που δεν τους έδιναν σημασία. Η ζωή τους όλη μπροστά στα μάτια στους, απλά καθισμένοι σε ένα παγκάκι.

Μ.Κ.

Εραστές της ομορφιάς


Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να μην έχει χαζέψει ένα όμορφο πρόσωπο ή να μην έχει θαμπωθεί έστω και στιγμιαία στη θέα ενός όμορφου ανθρώπου; Σιωπή, ναι και εγώ αυτό νομίζω, δεν υπάρχει. Σε όλους μας, μας αρέσει και συχνά πιστεύουμε, ή τουλάχιστον θα το ορκιζόμασταν ότι ερωτευόμαστε κάποιον, λόγο της εξωτερικής του εμφάνισης. Μα είναι αλήθεια αυτό;

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, μου έρχονται ασυναίσθητα στο μυαλό συζητήσεις επί συζητήσεων με φίλες και φίλους, όταν καθόμαστε και αναλύουμε αυτούς που μας ενδιαφέρουν, αυτούς που μας την πέφτουν και γενικά όλες αυτές τις περιπτώσεις που μας κάνουν να πηγαίνουμε για κανένα ποτάκι πιο συχνά απ’ ότι θα έπρεπε.  Ένα από τα πιο κλασικά πράγματα που λέμε κάτι τέτοιες ώρες είναι κάτι ατάκες του τύπου «ένας θεός (ή έστω ένα ωραίο παιδί) ήρθε και μου μίλησε» ή «ωραίο σώμα, καλό παιδί, αλλά από φάτσα δεν λέει και πολλά» και ακόμη «τραγικός ο τύπος, είπαμε που πας ρε φίλε…». Τι είναι αυτό πού μας σταματάει από το  να σκεφτούμε κάποιον ή κάποια ως πιθανό σύντροφο. Μήπως είναι η φάτσα τελικά; Είμαστε άραγε τόσο επιφανειακοί όλοι μας;

Μια σύντομη απάντηση θα μπορούσε να είναι απλά ναι. Δυστυχώς ή ευτυχώς το πρώτο πράγμα που παρατηρούμε σε κάποιον/α είναι η εξωτερική εμφάνιση. Ο εγκέφαλος μας θαρρώ είναι προγραμματισμένος έτσι, οπτικό ερέθισμα λέγεται και είναι η πρώτη ένδειξη που λαμβάνουμε για να προχωρήσουμε παρακάτω. Δεν έχει σημασία αν ο άλλος είναι ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο, αν δεν μας κάνει κλικ με την πρώτη, είμαστε διατεθειμένοι πολύ εύκολα να τον απορρίψουμε. Χ πως το λένε;

05b3b9a9ae78549963689b19e099a554

Όμως μήπως έτσι αφήνουμε πολλές καλές ευκαιρίες να πάνε χαμένες; Ανεκμετάλλευτες; Μήπως και λέω μήπως εξαιτίας της επιφανειακής μας στάσης απέναντι στα εξωτερικά χαρακτηριστικά κάποιου, δεν καταφέρνουμε να δούμε τον άλλο μέσα στα μάτια, να κοιτάξουμε πραγματικά και όχι στον αυτόματο πιλότο όπως γίνεται συνήθως; Πολλές φορές εμείς τα κορίτσια έχουμε κατηγορηθεί για τις «υποτιθέμενες» λίστες που φτιάχνουμε για να περιγράψουμε τον ιδανικό άντρα για μας. Συνήθως σε αυτές τις λίστες περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά όπως όμορφος, ωραίο σώμα, έξυπνος, με χιούμορ κλπ. Αν προσέξατε καλά αυτά τα τέσσερα είναι και ο χρυσός κανόνας για τις περισσότερες από εμάς, αλλά πολύ φοβάμαι ότι καμιά φορά η φαντασία μας για τον πρίγκιπα πάνω στο λευκό άλογο, μπορεί να μας κάνει να ξεφύγουμε ακόμα περισσότερο και να μας κάνει τελικά να προσθέτουμε και άλλα χαρακτηριστικά στην ήδη απαιτητική μας λίστα. Και τελικά όλο αυτό το υπέροχο πακέτο που ψάχνουμε είναι τόσο αδύνατο να βρεθεί όσο είναι και η ανακάλυψη του Κρυπτονίτη!

Δεν είναι κακό να θέλουμε το καλύτερο για μας, δεν είναι κακό να έχουμε απαιτήσεις από τους άλλους. Όμως είναι κακό να ζούμε σε μια γυάλινη σφαίρα και να μην σκεφτόμαστε ρεαλιστικά. Η ζωή δεν έχει ένα μάτσο πρίγκιπες να μας περιμένουν στη γωνία καβάλα στο άλογο. Όσο ωραία και να είναι τα παραμύθια η ζωή είναι πιο ωραία γιατί ακριβώς σε αντίθεση με τα παραμύθια δεν είναι τέλεια έχει ψεγάδια, δεν είναι πάντα όμορφη, μπορεί και να είναι άσχημη.

Όμως  όπως ακριβώς η ζωή είναι ατελής έτσι και οι άνθρωποι είμαστε όλοι ανεξαιρέτως πλασμένοι με ατέλειες. Μια ρυτίδα, λίγη κοιλίτσα, πεταχτά αυτάκια, στραβά δοντάκια, κυτταρίτιδα, κάτι από αυτά θα έχετε και σεις και εγώ και όλοι μας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε να μας κοιτάξει κάποιος όμως. Όλοι μας είμαστε όμορφα πλάσματα με τον τρόπο μας, δεν υπάρχει άτομο που να μην έχει κάτι ωραίο πάνω του. Και αυτό λέγεται γοητεία που είναι φυσικά κάτι ξεχωριστό για τον καθένα από εμάς και δεν ταιριάζει με τα χνώτα όλων, για αυτό και δεν γίνεται στην τελική να ελκόμαστε από όλους και από όλες. Η χημεία των προσωπικοτήτων είναι αυτό το χαρακτηριστικό που μας κάνει να θέλουμε τον άλλον για αυτό που είναι. Η ομορφιά δεν κρατάει για πάντα, η μαγεία της χάνεται σταδιακά όσο αποκαλύπτεται το πραγματικό ποιόν του άλλου και αν δεν αξίζει ο άλλος δεν πάει να είναι και ο Brad Pitt ο ίδιος, τίποτα δεν τον σώνει πια.

a2e902b42ffb117c1bb1b17eda92921b

Ο έρωτας μπορεί να νομίζουμε ότι ξεκινάει με ένα ωραίο πρόσωπο αλλά πάντα ανθεί με τον άνθρωπο που μας κάνει να γελάμε το πρωί χωρίς λόγο, τον άνθρωπο που δεν μπορούμε να βγάλουμε από το μυαλό μας όλη μέρα, τον άνθρωπο με τον οποίο θέλουμε να είμαστε όλες τις ώρες μαζί. Εκεί και μόνο εκεί έρχεται η άνοιξη. Μην περιμένετε να είστε πρωταγωνιστές σε ρομαντική ταινία του Χόλυγουντ, προτιμήστε σε κάτι πιο indie και εναλλακτικό και δεν θα χάσετε, εκεί έξω υπάρχει κάτι που να ταιριάζει στο προσωπικό σας γούστο. Ίσως είναι εκείνο το τυπάκι που απορρίψατε χθες. Αλλά τελικά, ακόμα και αν δεν είναι, αν είστε αρνητικοί εξαρχής ίσως να μην  το μάθετε και ποτέ.

Μ.Κ.

 

 

 

Μην ψάχνεις λογική


Ε αφού ξαναείδα άλλη μία φορά στο Star το «Απλώς δεν σε γουστάρει», είμαι σε φάση οκ, στην πραγματικότητα τώρα, τι συμβαίνει στ’ αλήθεια; Ποια είναι αυτά τα σημάδια «οδηγός» για όλους εμάς εκεί έξω που ψάχνουμε άλλοτε με μανία για αυτά που θα μας λύσουν το πολυπόθητο μυστήριο; Υπάρχουν; Δεν υπάρχουν; Τι γίνεται με όλα αυτά τα άρθρα σε περιοδικά που απευθύνονται και στα δύο φύλα ανεξαιρέτως, που ορκίζονται ότι έχουν βρει την μαγική συνταγή για να μυριστείς σαν να είσαι λαγωνικό τι κρύβεται πίσω από κάθε λέξη, μήνυμα, κίνηση, σιωπή.

Αχ πολύ ωραία όλα αυτά αλλά πολύ φοβάμαι ότι ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα. Πόσες φορές δεν έχει πέσει στα χέρια μου ένα από αυτά τα άρθρα που σου λένε δοκίμασε αυτό και θα μας θυμηθείς, ή μην το κανείς ποτέ αυτό αν δεν θες να μείνεις μπουκάλα καθώς και άλλα πολλά, τα οποία αγνοούν κάτι πολύ βασικό. Είμαστε διαφορετικοί, όλοι μας ανεξαιρέτως, γυναίκες και άνδρες, φανταστείτε λοιπόν πόσες διαφορετικές επιλογές, δηλαδή, και συνδυασμοί μπορούν να υπάρξουν από τη σχέση δύο ατόμων. Πώς είναι τότε ποτέ δυνατόν να μπορούμε να καταλάβουμε τι παίζει;

1e861f58a33540d1b624d15310c99224

Οι γυναίκες λένε ότι έχουμε ένστικτο, το οποίο πολύ θα’ θελα να’ ξερα πού μας οδηγεί αλλά τέλος πάντων, οι άντρες από την άλλη, τι να σας πω άντρας δεν είμαι, κάτι θα έχουν και αυτοί, οπότε φαντάζομαι ότι κάθε φορά που περνάμε από το μικροσκόπιο τη συμπεριφορά κάποιου είναι σαν αυτό που λέμε «κάθε φορά, πρώτη φορά». Άγνωστα, χαοτικά έτσι είναι τα ερωτικά γιατί ο έρωτας δεν είναι παιδί της λογικής, παίζει κάτι με τις ορμόνες που δεν το πολύ κατέχω οπότε και δεν επεκτείνομαι παραπάνω, αλλά αλήθεια τώρα πώς γίνεται να μην υπεραναλύεις τα πάντα όταν είσαι τσιμπημένη (και τώρα μιλάω για μας τις γυναίκες, γιατί δεν νομίζω να μας διαβάζουν και πολλοί άντρες), κάθε λέξη κλπ κλπ… Όλες το κάνουμε, κολλάμε και σκεφτόμαστε συνέχεια την κάθε μας συνομιλία, τι είπαμε εμείς, τι είπε αυτός, τα είπαμε καλά; και άλλα τέτοια πολλά που δημιουργούν ένα κυκλοφοριακό χάος στο κεφάλι μας που μας κάνει να παραλύουμε. Όμως τα συμπτώματα αυτά είναι γνωστά, το θέμα είναι τα δικά του και πως τα αποκωδικοποιούμε.

Δεν έχω ιδέα, γι’ αυτό μίλησα για ένστικτο γιατί θέλω να πιστεύω ότι είναι ο καλύτερος σύμβουλος όταν πια όλα φαίνονται ομιχλώδη. Αν δεν ενδιαφέρεται μάλλον το καταλαβαίνεις γρήγορα, δεν σου δίνει σημασία. Αν ενδιαφέρεται και δεν είναι «κότα» θα το δείξει εξίσου γρήγορα με την αντίθετη περίπτωση. Γενικά ο άνδρας κυνηγός αν θέλει κάτι το διεκδικεί, αν πάλι όχι, κορίτσια όσο και να μας αρέσουν τα «κακά» αγόρια, μάλλον αυτός ο τύπος δεν είναι για εμάς. Άνδρας που δεν μας θέλει, δεν αξίζει να μας έχει. Και για να μην παρεξηγηθώ, αν διαβάζετε και άντρες να ξέρετε ότι το ίδιο ισχύει και για εσάς, όλοι αξίζουμε κάποιον ή κάποια που να μας θέλει όσο τον θέλουμε και εμείς. Το να λαχταράς μήπως γίνει κάτι καμιά φορά εκτός από καθαρά ανώφελο είναι και σπατάλη ενέργειας.

Μία σχέση μπορεί να προκύψει με ένα σωρό απίθανους και πιθανούς τρόπους. Μπορεί στην αρχή να μην υπάρχει πάθος, αλλά να αναπτυχθεί σταδιακά και να προκύψει κάτι καλύτερο. Mπορεί και όχι όμως, να είναι απλά άλλη μια αποτυχία, τίποτε παραπάνω τίποτε περισσότερο. Μπορεί να είναι έρωτας με την πρώτη ματιά (εδώ γελάμε) ή με περισσότερες, συνοικέσιο, τυχαίο, μοιραίο. Μπορεί να είναι ένας συμβιβασμός.

acd1d67c752a972cbd60836f6876727a

Ο έρωτας όμως ανήκει στη μάχη, ο έρωτας δεν είναι η σχέση. Ο έρωτας είναι η ένωση δύο ατόμων και κορμιών έξω από τις διαστάσεις του πραγματικού. Δεν έχει υλική υπόσταση, είναι καθαρή πηγή συναισθημάτων, πάθους, πόθου, αγάπης. Είναι μία μαγική περίοδος η οποία δεν κρατάει πολύ και δεν έχει να κάνει με τη σχέση. Πόσος κόσμος παγιδεύεται σε σχέσεις που δεν ένιωσε ποτέ την αίσθηση του έρωτα; αλλά μένει σε αυτές γιατί φοβάται να ξεγυμνωθεί συναισθηματικά (και όχι σωματικά) γιατί δεν είναι αρκετά γενναίος για να εκτεθεί σε αυτόν. Γιατί ο έρωτας είναι επίσης και η απόλυτη έκθεση του καθενός μας στον σύντροφο μας, ένα άλμα πίστης που είτε θα σε πετάξει στα ουράνια είτε θα σε γκρεμίσει στα βράχια. Όμως δεν πρέπει να φοβάσαι να τον ζήσεις ακόμα και αν δεν αναγνωρίζεις τα σημάδια (δεν είμαστε όλοι και όλες Sherlock Holmes), πρέπει να έχεις πίστη ότι θα τον βρεις και ότι σε περιμένει. Και όχι το κόλλημα, δεν είναι έρωτας, στον έρωτα χρειάζονται δύο, στο κόλλημα είσαι ένας και δεν είναι ωραίο να είσαι μόνος. Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και αυτό να είναι η ευτυχία, μην ακούς κανέναν, μην σκέφτεσαι πολύ και κάπου θα σε βγάλει η ζωή, η τύχη, ο έρωτας, ένας άγνωστος ποιός ξέρει;

Μ.Κ.